میخ دلار سایونارا: آسیا در جستجوی یک رژیم جدید نرخ ارز

آخرین بحران ارزی در آسیا تعدادی از مسائل مهم را در رابطه با مدیریت نرخ ارز مطرح کرده است. اولاً، چرا سیستم تثبیت دلار، که به نظر می رسید در گذشته به خوبی به کشورهای آسیایی خدمت کرده است، اینقدر آسیب پذیر شده است؟دوم، آیا قطع ارتباط ارزهای آسیایی از دلار آمریکا فقط یک اقدام اضطراری است که باید پس از پایان بحران معکوس شود؟در نهایت، اگر سیستم میخ دلار باید زودتر کنار گذاشته شود، چه جایگزین هایی وجود دارد؟این مقاله به دنبال پاسخگویی به این سوالات با استفاده از ابزار تحلیل اقتصادی در شرایط کنونی کشورهای آسیایی است.

معرفی

به رهبری تایلند، بسیاری از کشورهای در حال توسعه در آسیا مجبور شدند سیستم سنتی خود را با دلار کنار بگذارند و اجازه دهند نرخ ارز خود در تابستان 1997 در میان حملات شدید ارزی توسط سفته بازان شناور شود. پس از یک دوره کاهش شدید ارزش همراه با نوسانات بالا، به لطف بازگشت ین و بازگشت اعتماد به چشم انداز اقتصادی این کشورها، نرخ ارز در این کشورها در برابر دلار آمریکا در پاییز 1998 به پایین ترین سطح خود رسید. با این حال، اکثر ارزهای آسیایی ثبات خود را در برابر دلار که قبل از بحران دیده می شد، بازنمی یابند. با فرونشستن گرد و غبار، زمان مناسبی است تا بررسی کنیم که برای بازگرداندن رشد اقتصادی باثبات چه باید کرد در مورد سیستم نرخ ارز.

آخرین بحران در آسیا آسیب پذیری سیستم سنتی دلار را که به طور گسترده توسط کشورهای آسیایی پذیرفته شده است، آشکار کرده است. اول، نوسانات ین در برابر دلار منجر به نوسانات شدید در عملکرد صادرات و همچنین جریان خالص سرمایه شده است. دوم، از آنجایی که همگام سازی بین نرخ رشد آسیا و ایالات متحده ضعیف شده است، تعیین نرخ بهره در ایالات متحده به بی ثباتی اقتصاد کلان منجر شده است. در نهایت، کشورهایی که متعهد به تثبیت نرخ ارز خود در برابر دلار هستند، در برابر سفته بازی آسیب پذیر هستند.

مطابق با این نقاط ضعف سیستم دلار-PEG که از منابع متنوع ناشی می شود ، این داروها پیشنهاد می کنند که از حرکت به سیستم های انعطاف پذیر تر به تقویت سیستم دلار-PEG ، گاموت را نشان می دهد. اگر نرخ ین دلاری به طور گسترده ای ریشه مشکل باشد ، کشورهای آسیایی باید به سبد ارزهایی که در آن ین دارای وزن قابل توجهی است ، بچسبانند. اگر از دست دادن استقلال پولی منبع اصلی بی ثباتی باشد ، اجازه می دهد تا نرخ ارز شناور باشد. اگر گمانه زنی های غیرقانونی مقصر باشد ، سیستم دلار-PEG باید به جای رها شدن برای یک رژیم انعطاف پذیر تر تقویت شود.

اگرچه برای از بین بردن رژیم های واسطه به عنوان گزینه های قابل دوام به نفع شناور رایگان یا رفع محکم ، مد شده است ، اما به نظر نمی رسد که هیچ یک از این رژیم های قطبی برای کشورهای در حال توسعه آسیا در این مرحله مناسب باشند. یک استراتژی امیدوار کننده تر تقویت چارچوب نهادی ، چه در سطح ملی و چه بین المللی ، برای کاهش آسیب پذیری رژیم های میانی در حملات سوداگرانه است.

چسباندن به یک ارز واحد در مقابل سبد ارز

با نوسان ین به طور گسترده در برابر دلار ، سیاست سنتی درج کردن نرخ ارز آنها به دلار منجر به بی ثباتی کلان اقتصادی در کشورهای در حال توسعه آسیا شده است (شکل 1) هر بار که ین از دلار قدردانی می کند ، نرخ رشد اقتصادی آسیا (The "NIES آسیایی ، کشورهای ASEAN و چین به عنوان یک گروه) ، همانطور که بین سالهای 1986 تا 1988 و دوباره بین سالهای 1991 و 1991 اتفاق افتاد. این دوره ها همچنین با گسترش اقتصاد حباب همراه بودند و قیمت دارایی به شدت افزایش یافت. معکوس هنگامی که رشد اقتصادی در این کشورها کاهش یافته و حباب دارایی در پشت ین ضعیف تر در سالهای 1989-90 و دوباره بین اواسط سال 1995 و پاییز 1998 پشت سر هم قرار گرفت ، صادق است. آخرین رکود در رشد اقتصادی آسیا که از آن زمان آشکار شد1996 تا حد زیادی با استهلاک شدید ین در برابر دلار قابل توضیح است. ضعف ین همچنین منجر به وخامت چشمگیر در عملکرد صادرات آسیا و مانده حساب جاری در سال 1996 شد و راه را برای بحران ارزی هموار کرد.