شاخص های بهداشت اکوسیستم

شاخص های محیطی به عنوان اقدامات فیزیکی ، شیمیایی ، بیولوژیکی یا اقتصادی و اجتماعی تعریف شده اند که به بهترین وجه نمایانگر عناصر اصلی یک اکوسیستم پیچیده یا مسئله محیطی هستند. یک شاخص در یک چارچوب تفسیری به خوبی توسعه یافته تعبیه شده است و از معیاری که نشان دهنده آن است ، معنا دارد.

برای مؤثر بودن یک شاخص باید یک اندازه گیری واقعی از یک مؤلفه اکوسیستم ارائه دهد. انتخاب شاخص های مؤثر با توسعه مدلهای مفهومی اکوسیستم و استفاده از اینها برای مشخص کردن شاخص هایی که اطلاعات لازم را ارائه می دهند ، به بهترین وجه حاصل می شود. نمونه هایی از مدل های مفهومی را می توان در:

و همچنین مؤثر بودن ، شاخص ها نیز باید کارآمد باشند. هزینه و تلاش برای اندازه گیری آنها باید معقول باشد و ترجیحاً به مهارتهای بسیار تخصصی احتیاج نداشته باشد. این بدان معنی است که برخی از شاخص های مؤثر به طور معمول قابل استفاده نیستند. غالباً ، شاخص های منتخب نیاز به سازش بین اثربخشی و کارآیی دارند.

تلاش قابل توجهی برای انتخاب شاخص ها بسیار مطلوب است. با این حال ، برای اکوسیستم های آبزی طیف وسیعی از شاخص های به طور کلی پذیرفته شده وجود دارد که معمولاً در اکثر برنامه های نظارتی مورد استفاده قرار می گیرند.

شاخص های بهداشتی اکوسیستم آبزی می توانند به طور گسترده ای به چهار دسته تقسیم شوند:

شاخص های فیزیکی و شیمیایی

شاخص های فیزیکی و شیمیایی شاخص های سنتی "کیفیت آب" هستند که بیشتر مردم با آن آشنا هستند. آنها شامل اکسیژن محلول ، pH ، دما ، شوری و مواد مغذی (نیتروژن و فسفر) هستند. آنها همچنین شامل اقدامات سموم مانند حشره کش ها ، علف کش ها و فلزات هستند. شاخص های فیزیکی و شیمیایی اطلاعاتی در مورد تأثیرگذاری بر سیستم ارائه می دهند. به عنوان مثال ، آیا این یک زباله آلی است که بر اکسیژن محلول تأثیر می گذارد ، یا نوعی سمی است؟اگرچه شاخص های فیزیکی و شیمیایی می توانند علت این مشکل را شناسایی کنند ، اما آنها فقط اطلاعات محدودی در مورد میزان تأثیر آلاینده ها بر جانوران و گیاهان ارائه می دهند. برای ارزیابی این موضوع ، ما باید شاخص های بیولوژیکی را ارزیابی کنیم.

شاخص های بیولوژیکی

شاخص های بیولوژیکی اقدامات مستقیم سلامت جانوران و فلور در آبراه است. شاخص های بیولوژیکی که معمولاً در آب شیرین استفاده می شود شامل اقدامات مختلفی از تنوع کلان مهره یا ماهی ، رشد جلبک بنتیک و تقاضای اکسیژن بنتیک است. وب سایت کارت گزارش SEQ اطلاعات بیشتری در مورد این شاخص ها دارد.

برای مصب ها ، شاخص های بیولوژیکی کمتر توسعه می یابند. تنها شاخص بیولوژیکی متداول در مصب ها کلروفیل- A است که اندازه گیری چگالی جمعیت فیتوپلانکتون است. در تعمیرات ساحلی ، از شاخص هایی مانند وضعیت دریا یا وضعیت صخره های مرجانی در حال استفاده از آن استفاده می شود.

در بسیاری از اکوسیستم های آبزی ، تأثیرات اصلی بر سلامت اکوسیستم آبزی می تواند عواملی غیر از کیفیت آب باشد ، از جمله تخریب زیستگاه و تغییر در الگوهای جریان طبیعی. بنابراین ، مهم است که شاخص های این عوامل در برنامه های نظارت را درج کنید.

نشانگرهای زیستگاه

شاخص های زیستگاه شامل هر دو زیستگاه (ساحلی) و زیستگاه های سازنده است. شاخص های زیستگاه ساحلی شامل عرض ، استمرار ، میزان سایه و ترکیب گونه ها است. شاخص های زیستگاه سازنده شامل اقدامات میزان شستشوی و فرسایش بانکی و وجود بقایای چوبی (درختان افتاده و غیره) است که زیستگاه مهمی را برای بسیاری از گونه ها فراهم می کند.

شاخص های جریان

در آب شیرین ، تغییرات در جریان اغلب عامل اصلی تخریب سلامت اکوسیستم آبزی است. سیستم موری-دارلینگ نمونه ای از این است. ارزیابی تغییرات مهم است. تغییرات در جریان طبیعی ناشی از انسان متنوع است و شامل تغییراتی در جریان اوج ، جریان پایه ، بدون دوره جریان و فصلی بودن جریان ها می شود. برای ارزیابی این تغییرات مختلف ، تعدادی از شاخص ها مورد نیاز است. متأسفانه ، تقریباً همه این شاخص ها به وجود داده های جریان خوب برای شرایط فعلی و پیش از وقفه متکی هستند. این نوع داده ها اغلب در دسترس نیست. در این شرایط ، شاخص های دقیق کمتری از تغییر جریان را می توان از ارزیابی میزان جریان ضبط شده در انبارها یا انتزاع برای مصارف کشاورزی یا شهری تهیه کرد. اینها در برنامه های آب مفصل است.

اطلاعات بیشتر

برای داده ها و گزارش های مربوط به شاخص های سلامت اکوسیستم به صفحه انتشارات ما مراجعه کنید.