6. 1 پیش آگهی سرطان سلول پایه

Speakman ، D ، Stephen Shumack ، Helena Rosengren ، شورای سرطان استرالیا راهنمای کارگروه سرطان های کروتینوسیت. دستورالعمل ها: کارسینوم کراتیونوسیت/پیش آگهی BCC. در: دستورالعمل های بالینی برای سرطان کراتینوسیت. سیدنی: شورای سرطان استرالیا.[URL نسخه: https://wiki. cancer. org. au/australiawiki/index. php؟oldid=208376 ، استناد به 2023 16 آوریل]. موجود از: https://wiki. cancer. org. au/australia/guidalines: Keratinocyte_carcinoma.

آخرین اصلاح شده: 25 نوامبر 2019 21:12:01

فهرست

• 1. پس زمینه
• 2 مرور کلی شواهد (بررسی ادبیات غیر سیستمی)
  • 2. 1 تومورهای مکرر
  • 2. 2 مرحله
  • 2. 3 سایت
  • 2. 4 زیرگروه مورفولوژیکی و بافت شناسی
  • 2. 5 روش درمانی
  • 2. 6 برداشتن ناقص
  • 2. 7 تهاجم پرینه
  • 2. 8 سندرم سرطان سلولهای پایه نئوئید
  • 2. 9 اندازه گیری موفقیت در درمان سرطان سلول پایه

  زمینه [ویرایش منبع]

  مگر در مواردی که بیان نشده باشد ، مرحله تومور مطابق کمیته مشترک آمریکا در مورد سرطان (AJCC) سرطان در دفترچه راهنمای هشتم [1] و اتحادیه کنترل بین المللی سرطان (UICC) طبقه بندی TNM تومورهای بدخیم چاپ هشتم است.[2]

  پیش آگهی بیماران مبتلا به سرطان سلول پایه (BCC) ، از جمله عود ، بقا 5 ساله و عوارض مربوط به درمان ، تحت تأثیر خصوصیات تومور ، محل و روش درمانی است (جدول 4. 1).

  جدول 4. 1. عوامل مرتبط با عود کارسینوم سلول پایه

  Size (higher risk for>2 سانتی متر)

  مرحله (خطر بالاتر برای T4 ؛ تهاجم عمیق فراتر از بافت زیر جلدی)

  زیرگروه (خطر بالاتر برای اسکلروزانگ [مورفوئیک] یا زیرگروه های میکروودولار)

  حضور تهاجم دیرینه

  سایت آناتومیک (خطر بالاتر برای بینی ، پلک ها ، معبد ، قبل و بعد از اوریکولیک/گوش ، پاهای پایین ، لب)

  وضعیت عود (خطر بالاتر برای تومورهای مکرر)

  عوامل مرتبط با بیمار

  تاریخچه سرطانهای پوستی (خطر بالاتر در صورت تاریخ تومورهای متعدد)

  عوامل مرتبط با درمان

  روش درمانی (خطر کمتری برای برداشتن جراحی)

  کامل بودن برداشتن (خطر کمتری برای برداشتن کامل)

  نمای کلی شواهد (بررسی ادبیات غیر سیستمی) [ویرایش منبع]

  تومورهای مکرر [منبع ویرایش]

  میزان کنترل پس از درمان BCC مکرر نسبت به بعد از درمان برای BCC اولیه کمتر است.[3] [4] [5] [6]

  برای تومورهای اولیه ، میزان عود گزارش شده پس از درمان استاندارد جراحی از قبل از درمان (مکرر) BCC در محدوده 15-30 ٪ است ، در مقایسه با قبلاً درمان نشده (اولیه) BCC 1-10 ٪.[7] [8] جراحی میکروگرافی MOHS (MMS) می تواند یک درمان مؤثر برای این تومورها باشد (به: معیارهای انتخاب جراحی میکروگرافی MOHS مراجعه کنید). با این حال ، اکثر سریال ها همچنین نتایج نجات عالی را با جراحی رادیکال گزارش می دهند [8] [9] (یا کمتر ، با استفاده از رادیوتراپی).[10] [11]

  این ارقام عود با افزایش مرحله تومور افزایش می یابد ، [12] و دستیابی به نجات سخت تر می شود. علاوه بر این ، نرخ کنترل احتمالاً با هر قسمت پی در پی از عود و درمان نجات به تدریج کاهش می یابد.[9] [13]

  مرحله [ویرایش منبع]

  با افزایش اندازه و عمق تهاجم ، نرخ کنترل کاهش می یابد (مرحله T ؛ جدول 4. 2). به پیوست A TNM Staging مراجعه کنید.

  جدول 4. 2. میزان کنترل کلی تخمین زده شده از BCC اولیه تحت درمان با مرحله t [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23]

   

  مرحله t	اندازه (حداکثر قطر)	نرخ کنترل 5 ساله
  T1	≤2cm	95 ٪
  T2	>2cm اما 5 سانتی متر	88 ٪
  T3	>5 سانتی متر	80-85 ٪
  T4	تومور عمیقاً فراتر از بافتهای زیر جلدی مورد حمله قرار گرفته است	40-50 ٪

  غضروف و تهاجم استخوان نشانگرهای جانشین مرحله پیشرفته تر ، تهاجم عمیق تر و/یا BCC مکرر هستند.[24] کنترل BCC بسیار دشوار است که به غضروف یا استخوان نفوذ کرده است زیرا تعریف میزان گسترش امکان پذیر نیست ، ممکن است بار تومور بزرگ باشد ، و ممکن است درمان رادیکال امکان پذیر نباشد یا ممکن است شامل عوارض قابل توجهی نباشد که ممکن است نباشدتوسط بیمار قابل قبول یا تحمل باشد.[17] [18]

  Rarely, patients present with very large primary BCCs (>10-20 سانتی متر) به دلیل غفلت یا انکار بیمار. اینها معمولاً در صندوق عقب رخ می دهد ، جایی که آنها پنهان مانده اند. با توجه به اندازه زیاد آنها ، آنها معمولاً عمیقاً تهاجمی هستند و در نتیجه ممکن است درمان آن بسیار دشوار باشد.[25]

  سایت [ویرایش منبع]

  میزان عود بالاتر برای کلیه روشهای درمانی در ناحیه صورت ، به ویژه در داخل و اطراف بینی ، چشم و گوش ، در مقایسه با سایت های غیر فنی مشاهده شده است.[6] [26]

  طیف زیرگروه های مورفولوژیکی BCC که بر روی تنه و اندام اتفاق می افتد ، متفاوت از BCC های موجود در سر و گردن است.[27] آناتومی زیر جلدی صورت و پوست سر به مراتب پیچیده تر و مهم تر از مکانهای غیر جنین است ، که عواقب بالقوه ای برای تهاجم عمیق به BCC و خطر بیشتر عوارض از درمان بی پروا ایجاد می کند.

  زیرگروه مورفولوژیکی و بافت شناسی [ویرایش منبع]

  BCC های سطحی و ندولار معمولاً از نظر بالینی و بافت شناسی به خوبی محدود شده و با تمام روش های درمانی شناخته شده قابل درمان هستند.[5] [19]

  BCCهای اسکلروزان (مورفوئیک)، میکروندولار و ارتشاحی (استفتگی عمیق تر) از نظر ماکروسکوپی دشوارتر هستند و از نظر میکروسکوپی با میزان ترخیص کالا از گمرک کمتری به دنبال برداشتن همراه هستند. آنها با نرخ عود بالاتر همراه هستند.[28] [29] [19] [30]

  تومورهایی که ویژگی های بافتی را در حد واسط بین BCC و کارسینوم سلول سنگفرشی پوستی (cSCC) نشان می دهند، که قبلاً BCC های بازوسکواموس یا متاتایپیک نامیده می شد، نیز احتمال عود بیشتری دارند.[31] [19] اینها کمتر از 5٪ از کل BCCها را نشان می دهند.[19]

  با این حال، کیفیت داده هایی که از تمام ارتباط های مشاهده شده بین زیرگروه مورفولوژیکی و بافت شناسی و پیش آگهی حمایت می کنند ضعیف است.

  روش درمان [ویرایش منبع]

  برداشتن جراحی همچنان درمان انتخاب اول است. برداشتن کامل (به ویژه MMS) بالاترین و قابل اطمینان ترین نرخ های کنترل را ارائه می دهد (نگاه کنید به: درمان جراحی).[7] [8] [4] [9] [28] [32] [33] [34] [23] [35]

  رادیوتراپی، الکترودسیکشن و کورتاژ، و کرایوتراپی هرکدام به ترتیب نزولی نرخ کنترل کمتری نسبت به برش جراحی دارند (نگاه کنید به: رادیوتراپی، کرایوتراپی و الکترودسیکشن و کورتاژ).[7] [10] [9] [6] [20] [36] [23] [37]

  برداشتن ناقص [ویرایش منبع]

  برداشت ناقص با میزان عود کلی 30٪ همراه است. این یافته بر اهمیت دستیابی به برداشتن کامل در پروسیجر اولیه تاکید می کند.[13] [38] [36] [39] [40] [41] [42] [43] [44]

  خطر عود در ضایعاتی که هر دو حاشیه جانبی و عمیق درگیر هستند، بالاترین میزان است.[45] [46] [30]

  تقریباً یک سوم از BCCهای ناقص برداشته شده عود می کنند که این نسبت به طول مدت پیگیری بستگی دارد.[41] [46] [43] [44] بازگشت به بالا

  تهاجم پری عصبی [ویرایش منبع]

  تهاجم اطراف عصبی (PNI) در بین بیماران مبتلا به BCC غیر معمول و حتی نادرتر از بیماران مبتلا به cSCC است (همچنین به تهاجم پری عصبی در پیش آگهی کارسینوم سلول سنگفرشی پوست مراجعه کنید). اغلب در بیماران مبتلا به BCC سر و گردن رخ می دهد.[47] [48] [49] [50]

  پزشکانی که BCC را با PNI مدیریت می کنند، باید نظر متخصص را در مورد اهمیت بالینی و درمان بهینه آن بجویند (مثلاً با انکولوژیست پرتودرمانی صحبت کنند).

  سندرم کارسینوم سلول بازال نوید [ویرایش منبع]

  سندرم Naevoid BCC (سندرم گورلین) یک اختلال ارثی نادر با شروع زودهنگام و یک فرکانس بی امان ، مادام العمر و بی امان BCC است.[51] [52] [53]

  کاهش ذخایر پوست طبیعی با افزایش سن ، در نهایت می تواند کنترل را در این بیماران به خطر بیاندازد (به: اپیدمیولوژی مراجعه کنید).[52]

  اندازه گیری موفقیت در درمان سرطان سلول پایه [ویرایش منبع]

  نقطه پایانی برای اندازه گیری موفقیت در درمان BCC (به استثنای عوامل آرایشی ، عملکردی و بیمار) جهانی تعریف نشده است.

  بقا (بقای کلی یا بقای خاص بیماری) یک اندازه گیری ضعیف از موفقیت در درمان است زیرا BCC به ندرت کشنده است و BCC ها می توانند سابقه بسیار طولانی در الگوی عود داشته باشند. معمولاً 10 تا بیش از 20 سال.[3] [4] [13]

  بهترین نقطه پایانی موجود ، نرخ کنترل محلی از نظر زمانی تعریف شده (به عنوان مثال کنترل 5 ساله و 10 ساله یا عود) است.

  کامل بودن برداشتن یک اقدام جانشین مفید است زیرا برداشتن ناقص با میزان عود کلی 30 ٪ همراه است.[13] [38] [36] [39] [41] [42] [43] [44]

  • بیماران مبتلا به سرطان سلول پایه بدون ویژگی های پرخطر می توانند اطمینان حاصل کنند که پیش آگهی به طور کلی عالی است.
  • هنگامی که یک بیمار دارای کارسینوم سلول پایه است که از 2 سانتی متر بزرگتر است ، روی صورت است یا پس از درمان قبلی عود کرده است ، پزشک باید توضیح دهد که خطر عود یا گسترش وجود دارد. پزشک باید در صورت لزوم پیگیری یا درمان بیشتری را ارائه دهد و خطرات و مزایای هر گزینه مدیریتی را با دقت توضیح دهد.
  • هنگامی که برداشتن ناقص از کارسینوم سلول پایه گزارش شده است ، جراح یا پزشک معالج باید به بیمار توضیح دهد که خطر قابل توجهی از مکرر سرطان وجود دارد و باید در صورت لزوم درمان بیشتری را ارائه دهد ، با دقت توضیح می دهد خطرات و مزایای هر گزینه مدیریتیبشر

  توجه: پیگیری بیماران پس از درمان به صورت جداگانه با توجه به عوامل بیمار ، عوامل تومور ، محل آناتومیک و کفایت درک شده در درمان ، به صورت جداگانه تنظیم می شود.

  • پیش آگهی سرطان کراتینوسیت - مقدمه
  • پیش آگهی کارسینوم سلول سنگفرشی پوستی

  منابع [ویرایش منبع]

  1. ↑ Amin MB ، Edge S ، Greene F ، Byrd DR ، Brookland RK ، Washington MK ، Gershenwald JE ، Compton CC ، Hess KR ، et al.(ویرایش.). دفترچه راهنمای سرطان AJCC (چاپ هشتم). انتشارات بین المللی اسپرینگر: کمیسیون مشترک سرطان آمریکا ؛2017 [ذکر شده 2016 28 دسامبر].
  2. ↑ Brierley JD ، Gospodarowicz MK ، Wittekind C. طبقه بندی تومورهای بدخیم ، چاپ هشتم. ویلی-بلکول ؛2017.
  3. 3. 03. 1 Silverman MK ، Kopf AW ، Grin CM ، Bart RS ، Levenstein MJ. میزان عود سرطان سلول پایه تحت درمان. قسمت 1: نمای کلی. J Dermatol Surg Oncol 1991 Sep ؛ 17 (9): 713-8 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/1890243.
  4. 4. 04. 14. 2 Rowe DE ، Carroll RJ ، Day Cl Jr. میزان عود طولانی مدت در سرطان سلول پایه قبلاً درمان نشده (اولیه): پیامدهای پیگیری بیمار. J Dermatol Surg Oncol 1989 Mar ؛ 15 (3): 315-28 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/2646336.
  5. 5. 05. 1 رتبه BK ، Wakefield AR. جراحی سرطان سلول پایه. Br J Surg 1958 مارس 18 ؛ 45 (193): 531-47 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/13536360.
  6. ↑ 6. 06. 16. 2 Me H ، Robins P ، Kopf AW ، Bart RS. اپیتلیوما سلول پایه مکرر. مطالعه 100 مورد از اپیتلیوما سلولهای پایه مکرر و مجدداً درمان شده. Arch Dermatol 1971 ژوئن ؛ 103 (6): 628-31 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/55555851.
  7. 7. 07. 17. 2 Silverman MK ، Kopf AW ، Grin CM ، Bart RS ، Levenstein MJ. میزان عود سرطان سلول پایه تحت درمان. قسمت 2: Curettage-Electrodesiccation. J Dermatol Surg Oncol 1991 سپتامبر ؛ 17 (9): 720-6 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/1820764.
  8. 8. 08. 18. 2 Silverman MK ، Kopf AW ، Bart RS ، Grin CM ، Levenstein MS. میزان عود سرطان سلول پایه تحت درمان. قسمت 3: برداشتن جراحی. J Dermatol Surg Oncol 1992 ژوئن ؛ 18 (6): 471-6 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/1592998.
  9. 9. 09. 19. 29. 3 Rowe DE ، Carroll RJ ، Day Cl Jr. Mohs جراحی درمان انتخاب کارسینوم سلول پایه مکرر (قبلاً تحت درمان) است. J Dermatol Surg Oncol 1989 آوریل ؛ 15 (4): 424-31 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/2925988.
  10. 10. 010. 1 Silverman MK ، Kopf AW ، Gladstein AH ، Bart RS ، Grin CM ، Levenstein MJ. میزان عود سرطان سلول پایه تحت درمان. قسمت 4: پرتونگاری با اشعه ایکس. J Dermatol Surg Oncol 1992 Jul ؛ 18 (7): 549-54 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/1624628.
  11. ↑ کوربت جونیور عود زخم جوندگان پس از رادیوتراپی. Br J Surg 1965 May ؛ 52: 347-9 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/14286979.
  12. ↑ Dubin N ، Kopf AW. نمره خطر چند متغیره برای عود سرطان سلول پایه پوستی. Arch Dermatol 1983 May ؛ 119 (5): 373-7 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/6847215.
  13. ↑ 13. 013. 113. 213. 3 Taylor GA، Barisoni D. ده سال تجربه در درمان جراحی کارسینوم سلول بازال. بررسی عوامل مرتبط با عود. Br J Surg 1973 Jul; 60(7):522-5 موجود در: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/4577594.
  14. ↑ Petrovich Z، Parker RG، Luxton G، Kuisk H، Jepson J. سرطان لب و محل های انتخابی پوست سر و گردن. یک مطالعه بالینی روی 896 بیمار. Radiother Oncol 1987 Jan; 8(1):11-7 موجود در: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/3809597.
  15. ↑ Mazeron JJ، Chassagne D، Crook J، Bachelot F، Brochet F، Brune D، و همکاران. پرتودرمانی کارسینوم های پوست بینی و دهلیز بینی: گزارشی از 1676 مورد توسط Groupe Europeen de Curiethérapie. Radiother Oncol 1988 Nov; 13(3):165-73 موجود در: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/3146781.
  16. ↑ Lovett RD، Perez CA، Shapiro SJ، Garcia DM. تابش خارجی سرطان پوست اپیتلیالInt J Radiat Oncol Biol Phys 1990 Aug; 19(2):235-42 موجود در: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/2394605.
  17. ↑ 17. 017. 1 Lee WR، Mendenhall WM، Parsons JT، Million RR. رادیوتراپی رادیکال برای کارسینوم T4 پوست سر و گردن: تجزیه و تحلیل چند متغیره. Head Neck 1993 Jul; 15(4):320-4 موجود در: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/8360054.
  18. ↑ 18. 018. 1 Mendenhall WM، Parsons JT، Mendenhall NP، Million RR. کارسینوم T2-T4 پوست سر و گردن با تابش رادیکال درمان شده است. Int J Radiat Oncol Biol Phys 1987 Jul; 13(7):975-81 موجود در: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/3597161.
  19. ↑ 19. 019. 119. 219. 319. 4 Sexton M, Jones DB, Maloney ME. تجزیه و تحلیل الگوی بافت شناسی کارسینوم سلول بازال. مطالعه مجموعه ای از 1039 نئوپلاسم متوالی. J Am Acad Dermatol 1990 Dec; 23(6 Pt 1):1118-26 موجود در: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/2273112.
  20. ↑ 20. 020. 1 Avril MF, Auperin A, Margulis A, Gerbaulet A, Duvillard P, Benhamou E, et al. کارسینوم سلول بازال صورت: جراحی یا رادیوتراپی؟نتایج یک مطالعه تصادفی. Br J Cancer 1997؛ 76 (1): 100-6 موجود در: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/9218740.
  21. ↑ McKea RJ، Macdonald I. کارسینوم پلک درمان شده با تابش-آنالیز 157 مورد اولیه و 22 مورد عودکننده. Calif Med 1962 Mar; 96(3):184-9 موجود در: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/18732494.
  22. ↑ Abbatucci JS ، Boulier N ، Laforge T ، Lozier JC. پرتودرمانی کارسینومای پوستی: نتایج یک برنامه تابش فشار خون در 675 مورد بیش از 2 سال است. Radiother Oncol 1989 فوریه ؛ 14 (2): 113-9 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/2710943.
  23. 23. 023. 123. 2 Thissen MR ، Neuma MH ، Schouten LJ. یک بررسی منظم از روشهای درمانی برای کارسینومای سلول پایه اولیه. Arch Dermatol 1999 اکتبر ؛ 135 (10): 1177-83 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/10522664.
  24. ↑ Del Regato JA ، Vuksanovic M. رادیوتراپی سرطان پوست پوست که غضروف بینی و گوش را پوشانده است. رادیولوژی 1962 اوت ؛ 79: 203-8 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/13884985.
  25. ↑ Randle HW ، Roenigk RK ، Brodland DG. سرطان سلول پایه غول پیکر (T3). چه کسی در معرض خطر است؟سرطان 1993 سپتامبر 1 ؛ 72 (5): 1624-30 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/8348493.
  26. ↑ Ashby MA ، Smith J ، Ainslie J ، Mcewan L. درمان سرطان پوست غیر ملنوم در یک مرکز بزرگ استرالیا. سرطان 1989 1 مه 1 ؛ 63 (9): 1863-71 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/2702595.
  27. ↑ Goudie D. سرطان پوست غیر ملانوما در: WD Foulkes ، SV Hodgson. حساسیت ارثی به سرطان: دیدگاه های بالینی ، پیش بینی و اخلاقی کمبریج ، انگلستان: انتشارات دانشگاه کمبریج ؛1998.
  28. 28. 028. 1 Emmett AJ. تجزیه و تحلیل جراحی و رفتار بیولوژیکی 2277 سرطان سلول پایه. Aust n Z J Surg 1990 Nov ؛ 60 (11): 855-63 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/2241644.
  29. ↑ Sloane JP. مقدار تایپ کارسینومای سلول پایه در پیش بینی عود پس از برداشتن جراحی. Br J Dermatol 1977 فوریه ؛ 96 (2): 127-32 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/843446.
  30. ↑ 30. 030. 1 Armstrong Ltd ، Magnusson MR ، Guppy MPB. عوامل خطر برای عود کارسینوم سلول پایه صورت پس از برداشتن جراحی: تجزیه و تحلیل پیگیری. J Plast بازسازی زیبایی زیبایی Surg 2017 دسامبر ؛ 70 (12): 1738-1745 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/28579037.
  31. ↑ Thackray AC. طبقه بندی بافت شناسی زخم های جوندگان و تحمل آن بر پیش آگهی آنها. Br J Cancer 1951 ژوئن ؛ 5 (2): 213-24 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/14869590.
  32. ↑ Mohs Fe. جراحی میکروگرافی برای برداشتن میکروسکوپی از سرطان های پلک. Arch Ophthalmol 1986 ژوئن ؛ 104 (6): 901-9 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/3718316.
  33. ↑ Mohs F ، Larson P ، Iriondo M. جراحی میکروگرافی برای برداشتن میکروسکوپی کنترل سرطان گوش خارجی. J Am Acad Dermatol 1988 اکتبر ؛ 19 (4): 729-37 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/3053805.
  34. ↑ جولیان CG ، Bowers PW. یک مطالعه آینده نگر از جراحی میکروگرافی Mohs در دو مرکز انگلیسی. Br J Dermatol 1997 آوریل ؛ 136 (4): 515-8 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/9155950.
  35. ↑ موری C ، Sivajohanathan D ، Haa TP ، Bradshaw S ، Solish N ، Moran B ، et al. نشانه های بیمار برای جراحی میکروگرافی MOHS: یک بررسی منظم. J Cutan Med Surg 2019 ؛ 2019 ژانویه فوریه ؛ 23 (1): 75-90 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/300333747.
  36. 36. 036. 136. 2 Rintala A. درمان جراحی سرطان سلول پایه. همبستگی کنترل ماکروسکوپی و میکروسکوپی برداشتن با عود. SCAND J PLAST REMRONRS SURG 1971 ؛ 5 (2): 87-90 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/5136061.
  37. ↑ Hall VL ، Leppard BJ ، McGill J ، Kesseler ME ، White JE ، Goodwin P. درمان سرطان سلول پایه: مقایسه رادیوتراپی و کرایوتراپی. کلینیک رادیول 1986 ژانویه ؛ 37 (1): 33-4 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/3514075.
  38. 38. 038. 1 Hayes H. سرطان سلول پایه: تجربه Grinstead East. پلاست بازسازی Surg پیوند گاو نر 1962 اوت ؛ 30: 273-80 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/13905648.
  39. 39. 039. 1 Shanoff LB ، Spira M ، Hardy SB. سرطان سلول پایه: یک رویکرد آماری برای مدیریت منطقی. پلاست بازسازی Surg 1967 ژوئن ؛ 39 (6): 619-24 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/6026420.
  40. ↑ Pascal RR ، Hobby LW ، Lattes R ، Crikelair GF. پیش آگهی سرطان سلول پایه "ناقص" در مقابل "کاملاً برداشته شده". پلاست بازسازی Surg 1968 آوریل ؛ 41 (4): 328-32 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/5647401.
  41. ↑ 41. 041. 141. 2 De Silva SP ، Dellon AL. میزان عود کارسینوم سلول پایه حاشیه مثبت: نتایج یک مطالعه آینده نگر پنج ساله. J Surg Oncol 1985 Jan ؛ 28 (1): 72-4 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/3968892.
  42. 42. 042. 1 Park AJ ، Strick M ، Watson JD. سرطان سلول پایه: آیا آنها نیاز به پیگیری دارند؟J R Coll Surg Edinb 1994 آوریل ؛ 39 (2): 109-11 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/7520063.
  43. 43. 043. 143. 2 Sussman LA ، Liggins DF. کارسینوم سلول پایه به طور ناقص برداشته شده: یک معضل مدیریتی؟Aust n Z J Surg 1996 May ؛ 66 (5): 276-8 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/8634041.
  44. 44. 044. 144. 2 Rippey JJ ، Rippey E. ویژگی های کارسینومای سلول پایه ای ناقص پوست پوست. Med J Aust 1997 ژوئن 2 ؛ 166 (11): 581-3 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/9201177.
  45. ↑ Richmond JD ، Davie RM. اهمیت برداشتن ناقص در بیماران مبتلا به سرطان سلول پایه. Br J Plast Surg 1987 Jan ؛ 40 (1): 63-7 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/3814899.
  46. 46. 046. 1 Liu FF ، Maki E ، Warde P ، Payne D ، Fitzpatrick P. یک رویکرد مدیریتی به کارسینومای سلول پایه ای ناقص از پوست. Int J Radiat Oncol Biol Phys 1991 Mar ؛ 20 (3): 423-8 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/1899855.
  47. ↑ Hanke CW ، Wolf RL ، Hochman SA ، O'Brian JJ. گزارش های جراحی شیمیایی: گسترش پرینول کارسینوم سلول پایه. J Dermatol Surg Oncol 1983 سپتامبر ؛ 9 (9): 742-7 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/6886188.
  48. ↑ موریس JG ، Joffe R. گسترش پرینورال از سرطان سلولهای پایه و سنگفرشی پوستی. ظاهر بالینی گسترش در اعصاب سه قلو و صورت. Arch Neurol 1983 ژوئیه ؛ 40 (7): 424-9 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/6860179.
  49. ↑ McCord MW ، Mendenhall WM ، Parsons JT ، Amdur RJ ، Stringer SP ، Cassisi NJ ، et al. سرطان پوست سر و گردن با تهاجم بالینی پرینورال. Int J Radiat Oncol Biol Phys 2000 1 آوریل ؛ 47 (1): 89-93 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/10758309.
  50. ↑ McCord MW ، Mendenhall WM ، Parsons JT ، Flowers FP. سرطان پوست سر و گردن با تهاجم پرینورال میکروسکوپی حادثه ای. Int J Radiat Oncol Biol Phys 1999 فوریه 1 ؛ 43 (3): 591-5 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/10078643.
  51. ↑ گورلین RJ. سندرم سرطان سلول پایه نووئید. کلینک درماتول 1995 ژانویه ؛ 13 (1): 113-25 موجود از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/7712637.
  52. 52. 052. 1 Shanley S ، Ratcliffe J ، Hockey A ، Haan E ، Oley C ، Ravine D ، et al. سندرم سرطان سلول پایه نووئید: بررسی 118 فرد مبتلا. Am J Med Genet 1994 15 آوریل ؛ 50 (3): 282-90 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/8042673.
  53. ↑ Hahn H ، Wicking C ، Zaphiropoulous PG ، Gailani MR ، Shanley S ، Chidambaram A ، et al. جهش همولوگ انسانی Drosophila در سندرم سرطان سلول پایه نووئید. سلول 1996 ژوئن 14 ؛ 85 (6): 841-51 در دسترس از: http://www. ncbi. nlm. nih. gov/pubmed/8681379.