حد از دست دادن در الگوی

پزشک فام2000 ؛ 61 (9): 2749-2756

به اطلاعات مربوط به اطلاعات بیمار در مورد جلوگیری از کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا ، که توسط نویسنده این مقاله نوشته شده است ، مراجعه کنید.

کاهش شنوایی ناشی از قرار گرفتن در معرض سر و صدای تفریحی و شغلی منجر به ناتوانی ویرانگر می شود که تقریباً 100 درصد قابل پیشگیری است. کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا دومین شکل شایع کسری شنوایی حسگر ، پس از Presbycusis (کاهش شنوایی مربوط به سن) است. نیروهای برشی ناشی از هر صدا بر استریوسیل سلولهای مو غشای بازیلر حلزون تأثیر می گذارد. در صورت بیش از حد ، این نیروها می توانند باعث مرگ سلولی شوند. جلوگیری از قرار گرفتن در معرض سر و صدا ، پیشرفت بیشتر آسیب را متوقف می کند. با جلوگیری از سر و صدای بیش از حد و استفاده از حفاظت از شنوایی مانند گوشواره و گوشواره ، می توان از کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا جلوگیری کرد. بیمارانی که در معرض سر و صدای بیش از حد قرار گرفته اند باید مورد بررسی قرار گیرند. هنگامی که کم شنوایی مشکوک است ، باید یک تاریخچه کامل ، معاینه فیزیکی و شنوایی سنجی انجام شود. اگر این امتحانات شواهدی از کاهش شنوایی را فاش کند ، مراجعه به ارزیابی کامل شنوایی توصیه می شود.

کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا ، کسری شنوایی حسی است که از فرکانس های بالاتر (3000 تا 6000 هرتز) شروع می شود و به تدریج در نتیجه قرار گرفتن در معرض مزمن در سطح صدا بیش از حد ایجاد می شود. 1 اگرچه از دست دادن به طور معمول متقارن است ، سر و صدای منابع مانند سلاح گرم یا آژیر ممکن است باعث از بین رفتن نامتقارن شود. تروما آکوستیک ، یک بیماری مرتبط ، ناشی از قرار گرفتن در معرض حاد در برابر نویز تکانشی کوتاه مدت است. 2

قرار گرفتن در معرض سر و صدا

سر و صدا شاید رایج ترین خطر شغلی و زیست محیطی باشد. حدود 30 میلیون آمریکایی در محل کار خود در معرض سطح صدای بالقوه مضر قرار دارند. 3 خارج از کار ، بسیاری از افراد فعالیت های تفریحی را دنبال می کنند که می تواند سر و صدای مضر ایجاد کند. شصت میلیون آمریکایی دارای سلاح گرم هستند و بسیاری از آنها بدون حمایت از شنوایی کافی استفاده می کنند. 4 منبع دیگر سر و صدایی شامل اره های زنجیره ای و سایر ابزارهای قدرت ، موسیقی تقویت شده ، 5 و وسایل نقلیه تفریحی مانند اتومبیل های برفی و موتور سیکلت است. برخی از انواع اسباب بازی برای کودکان می توانند صداهایی را ایجاد کنند که قادر به ایجاد آسیب دائمی شنوایی باشند. 6

سر و صدا را می توان از نظر شدت (درک به عنوان بلندی) و فرکانس (درک شده به عنوان زمین) توصیف کرد. هم شدت و هم مدت زمان قرار گرفتن در معرض سر و صدا ، پتانسیل آسیب به سلولهای مو گوش داخلی را تعیین می کند. حتی صداهایی که با صدای بلند "راحت" درک می شوند می توانند مضر باشند.

شدت صدا به عنوان سطح فشار صدا (SPL) در مقیاس دسی بل لگاریتمی (DB) اندازه گیری می شود (جدول 1). اندازه گیری قرار گرفتن در معرض سر و صدا اغلب به عنوان db (a) بیان می شود ، مقیاس وزنی به سمت صداها در فرکانس های بالاتر ، که گوش انسان به آن حساس تر است. سر و صدا می تواند باعث کاهش شنوایی دائمی در مواجهه مزمن برابر با میانگین SPL 85 دسی بل (A) یا بالاتر برای یک دوره هشت ساعته شود. 7 بر اساس مقیاس لگاریتمی ، افزایش 3 dB در SPL نشان دهنده دو برابر شدن شدت صدا است. بنابراین ، چهار ساعت قرار گرفتن در معرض سر و صدا در 88 دسی بل (A) در نظر گرفته می شود که همان سر و صدای "دوز" را با هشت ساعت در 85 دسی بل (A) فراهم می کند ، و یک تیراندازی منفرد ، که تقریباً 140 تا 170 دسی بل (A) است. همان انرژی صدا به عنوان 40 ساعت از سر و صدای 90 دسی بل (الف). 8

همهگیرشناسی

کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا ، دومین کاهش شنوایی حرکتی است که پس از کاهش شنوایی مربوط به سن (Presbycusis). از بیش از 28 میلیون آمریکایی با درجه ای از اختلال شنوایی ، 10 میلیون نفر از کم شنوایی ناشی از قرار گرفتن در معرض سر و صدای بیش از حد در محیط کار یا در حین فعالیت های تفریحی است. 9 هزینه های اقتصادی کم شنوایی شغلی در میلیاردها دلار تخمین زده شده است. 10 کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا از زمان انقلاب صنعتی به خوبی شناخته شده است. یک دوره اولیه برای این بیماری "بیماری Boilermakers" بود ، زیرا بسیاری از کارگرانی که دیگهای بخار درست می کردند باعث کاهش شنوایی شدند. 11 در جامعه پر سر و صدا امروز ، حتی کودکان و بزرگسالان در معرض خطر هستند. در یک مطالعه جدید ، شواهدی مبنی بر کمبود شنوایی با فرکانس بالا در تقریباً یک سوم گروه از دانشجویان کالج نشان داده شده است. 12

پاتوفیزیولوژی

برای درک ، صداها باید روی استریوسیل سلولهای مو که غشای پایه حلزون را پوشش می دهند ، یک نیروی برشی اعمال کنند. در صورت بیش از حد ، این نیرو می تواند منجر به اضافه بار متابولیک سلولی ، آسیب سلولی و مرگ سلولی شود. از این رو کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا نشان دهنده "سایش و پارگی" بیش از حد در ساختارهای ظریف گوش داخلی است. قرار گرفتن در معرض همزمان با مواد ototoxic ، مانند حلال ها و فلزات سنگین ، ممکن است پتانسیل آسیب نویز را افزایش دهد. 7 هنگامی که قرار گرفتن در معرض سطح سر و صدای آسیب دیده قطع شد ، پیشرفت قابل توجهی بیشتر از دست دادن شنوایی متوقف می شود. حساسیت فردی به کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا بسیار متفاوت است ، اما دلیل اینکه برخی از افراد نسبت به آن مقاوم تر هستند در حالی که برخی دیگر مستعد تر هستند ، به خوبی درک نشده است. 13

آزمایشات اخیر حیوانات نشان می دهد که رادیکال های اکسیژن آزاد ممکن است واسطه آسیب نویز به سلولهای مو باشد. 14 در آینده استفاده از عوامل محافظت کننده شیمی درمانی مانند آنتی اکسیدان ها و همچنین شناسایی عوامل خطر میزبان برای حساسیت به کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا ، ممکن است تلاش های پیشگیری و درمان را افزایش دهد.

موارد مصور

مورد 1

یک دختر نوجوان برای معاینه جسمی مدرسه دیده شد. غربالگری شنوایی انجام شده در مطب ، ارتفاع 30 دسی بل (خفیف) آستانه شنوایی را در 4000 هرتز نشان داد. یک شنوایی تأییدی که توسط یک متخصص شنوایی گرفته شده است ، از دست دادن حسگر در الگوی "شکاف" در 4000 هرتز نشان داد (شکل 1). در پاسخ به سؤال ، این دختر گزارش داد كه روزانه چند ساعت در حال گوش دادن به موسیقی از طریق تلفن های سر است. شب قبل ، او چند ساعت در یک کنسرت راک بدون پوشیدن محافظت از شنوایی گذرانده بود. پس از آن ، او متوجه شد که گوش هایش در حال زنگ زدن است و "احساس می کند که در آنها پنبه ای وجود دارد."چند روز بعد ، شنوایی او به حالت عادی بازگشت.

این بیمار نمونه ای از شخصی است که "تغییر آستانه موقت" را تجربه کرده است. تغییر آستانه موقت در افرادی که در معرض سر و صدای بیش از حد قرار دارند ، متداول است و آنها نشان دهنده اختلال عملکرد سلولهای موهای زودگذر هستند. اگرچه بهبودی کامل از یک قسمت معین ممکن است رخ دهد ، قسمت های مکرر چنین شیفتی که پس از قرار گرفتن در معرض نویز رخ می دهد ، جای خود را به تغییر آستانه دائمی می دهد زیرا سلولهای مو موجود در حلزون به تدریج از بین می روند.

مورد 2

یک کارگر 55 ساله کارخانه به دلیل زنگ زدن در گوش و افسردگی که خیلی زود پس از شروع وزوز گوش شروع شد ، با پزشک خانواده خود مشورت کرد. او به ندرت محافظت از شنوایی در محل کار داشت ، جایی که مجبور شد فریاد بزند تا با همکاران ارتباط برقرار کند. به دور از کار ، او در درک مکالمات در اتاق های شلوغ مشکل داشت و او گفت که او اغلب با همسرش در مورد حجم مجموعه تلویزیونی بحث می کند. یافته های فیزیکی او طبیعی بود. یک شنوایی اداری یک کم شنوایی با فرکانس بالا را نشان داد (شکل 2). بیمار به یک شنوایی شناس مراجعه کرد ، که ضعف شنوایی حرکتی را که احتمالاً در اثر قرار گرفتن در معرض سر و صدای بیش از حد ایجاد شده بود ، با تغییرات مربوط به سن ، تأیید کرد. یک سمعک تجویز شد.

این مورد نشان می دهد که کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا می تواند در تبعیض گفتار و عملکرد اجتماعی اختلال ایجاد کند. کسری با فرکانس بالا باعث ایجاد مشکل در درک و تمایز صداهای صامت می شود. بیماران غالباً گزارش می دهند که کلمات "با هم" اجرا می شوند. صداهای بلند ، مانند گریه کودک یا زنگ تلفن دور ، ممکن است به هیچ وجه درک نشود. وزوز گوش یک علامت شایع در معرض سر و صدا است و بیشتر در شنوایی ، خواب و غلظت بیشتر تداخل دارد. این اختلالات با انزوای اجتماعی ، افسردگی و افزایش خطر تصادفات همراه بوده است. 15 ، 16

پیشگیری اولیه

اگرچه هیچ مطالعه ای اثربخشی آموزش بیماران در مورد کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا را ارزیابی نکرده است ، اما پزشکان خانواده می توانند به راحتی در معرض نویز بیش از حد در هنگام ویزیت های نگهداری از سلامت ، غربالگری کنند (جدول 2). نمونه ای از یک سوال غربالگری این است: "آیا شما در معرض سر و صدای بیش از حد در محل کار خود یا از طریق موسیقی یا سرگرمی قرار دارید؟"در طی بازدیدهای خوب ، از والدین می توان سؤال کرد که آیا کودک با اسباب بازی های پر سر و صدا بازی می کند یا خیر. نوجوانان و والدین آنها باید در مورد قرار گرفتن در معرض موسیقی تقویت شده مشاوره شوند. از بزرگسالان باید در مورد سلاح گرم ، سرگرمی های پر سر و صدا و قرار گرفتن در معرض سر و صدا در محل کار سؤال شود. پاسخ مثبت به آزمون "فریاد" - این بدان معناست که اگر شخص وقتی از وی سؤال می شود که آیا لازم است فریاد زدن با کسی که در طول بازو در محل کار است ، فریاد بزنید - یک سطح سر و صدای بالقوه خطرناک را نشان می دهد.

از بیمارانی که از قرار گرفتن در معرض سر و صدا خبر می دهد باید مطلع شود که کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا ، اگرچه دائمی و کاملاً قابل درمان نیست ، اما تقریباً 100 درصد قابل پیشگیری است. پزشک می تواند بیماران را برای حفظ سلامت شنوایی خود انگیزه دهد و از این طریق خطر ابتلا به ناتوانی شنوایی را با بزرگتر شدن کاهش دهد (جداول 2 و 3). عوامل اصلی در این تلاش یادگیری جلوگیری از سر و صدای بیش از حد در صورت امکان و استفاده صحیح از محافظت در صورت لزوم است. محافظ های شنوایی ، از جمله گوشواره ، گوشواره های یکبار مصرف و گوشواره های سفارشی ، می توانند در صورت استفاده صحیح 20 تا 40 دسی بل از میرایی را فراهم کنند. پزشکان می توانند نمونه هایی را از تولید کنندگان بدست آورند و آنها را برای توزیع و نمایش تکنیک ها برای استفاده مناسب در مطب نگه دارند. مشاوره در مورد حمایت از شنوایی مؤثر است ، اگرچه هیچ مدرکی به نفع مشاوره پزشک وجود ندارد. 17

حفاظت از شنوایی

اداره ایمنی و بهداشت شغلی (OSHA) دستور می دهد که کارفرمایان برنامه های حفاظت از شنوایی را برای کارمندان خود در محل کار ارائه دهند که سطح سر و صدا برابر یا بیش از 85 دسی بل (A) برای میانگین هشت ساعته وزن باشد. یک برنامه حفاظت از شنوایی شغلی شامل کنترل های مهندسی و اداری برای کاهش قرار گرفتن در معرض سر و صدا ، آموزش کارمندان در استفاده از حفاظت از شنوایی و شنوایی سالانه برای کلیه کارگرانی که در معرض سر و صدا هستند قرار دارد.

پزشکانی که خدمات بهداشت حرفه ای را به یک شرکت ارائه می دهند، ممکن است بر برنامه حفظ شنوایی نظارت کنند، شنوایی نگارهای غیرطبیعی را بررسی کنند و به مدیر برنامه مشاوره دهند. کارگری که شنوایی گرام او «تغییر آستانه استاندارد» را نشان می دهد (بدتر شدن 10 دسی بل به طور متوسط در 2000، 3000 و 4000 هرتز در مقایسه با آزمون پایه کارمند) باید مطلع شود و آموزش و ارزیابی بیشتری دریافت کند.

غربالگری برای آسیب شنوایی

گروه ویژه خدمات پیشگیرانه ایالات متحده غربالگری دوره ای افراد مسن را از نظر اختلال شنوایی توصیه می کند. 17 سایر مقامات از غربالگری مشابه برای همه بیمارانی که در معرض نویز قابل توجهی گزارش می کنند، حمایت کرده اند. 17 پزشک می تواند از بیماران بپرسد که آیا در درک گفتار در محیط های پر سر و صدا مشکل دارند، آیا نیاز به افزایش صدای تلویزیون دارند یا اینکه مجبورند مکرراً از مردم بخواهند جملاتی را تکرار کنند. پرسشنامه های استاندارد شده برای ناتوانی شنوایی موجود است (شکل 3). 18 و 19 برخی از بیماران ممکن است تمایلی به پذیرش کم شنوایی نداشته باشند و اعضای خانواده ممکن است اولین کسانی باشند که مشکلی را گزارش می کنند.

اگر پزشک مشکوک به کاهش شنوایی باشد، باید تاریخچه دقیقی از علائمی مانند کم شنوایی، ترشح، وزوز گوش و سرگیجه تهیه شود. سپس گوش ها باید معاینه شوند و شنوایی سنجی انجام شود. معاینه فیزیکی گوش باید وجود نهفتگی سرومن یا شواهدی از بیماری گوش میانی را ارزیابی کند. تست های Weber و Rie که با یک چنگال تنظیم 512 هرتز یا 1024 هرتز انجام می شوند، می توانند سرنخ هایی را در مورد اینکه فقدان رسانایی یا حسی عصبی است، ارائه دهند. در تست وبر (شکل 4)، صدا به سمتی که از افت حسی عصبی خارج می شود و به سمت نقص رسانایی جانبی می شود. اگر از دست دادن حسی عصبی باشد، آزمایش رین (شکل 5) هدایت هوا را بهتر از هدایت استخوان نشان می دهد. در صورت وجود، تمپانومتری مطب نیز می تواند به تشخیص مشکلات شنوایی هدایتی کمک کند.

دارنده حقوق حق بازتولید این مورد را در رسانه های الکترونیکی اعطا نکرده است. برای مورد گم شده، نسخه چاپی اصلی این نشریه را ببینید.

دارنده حقوق حق بازتولید این مورد را در رسانه های الکترونیکی اعطا نکرده است. برای مورد گم شده، نسخه چاپی اصلی این نشریه را ببینید.

شنوایی سنجی برای تأیید کسری شنوایی ضروری است زیرا آزمایشات فیزیکی شنوایی ، مانند صدای زمزمه شده و آزمایش انگشت-چرخ ، چندان قابل اعتماد نیستند. 20 شنوایی سنجی دفتر به اندازه کافی حساس و خاص است که به عنوان یک روش غربالگری خدمت می کند. 21 غربالگری شنوایی سنج برای استفاده از دفتر به طور کلی در چندین فرکانس در گفتار بین 500 تا 4000 هرتز تست کنید. Audiometers باید به طور مرتب (حداقل سالانه) کالیبره شود و در یک اتاق آرام استفاده شود. سطح آستانه شنوایی شنوایی بالاتر از 20 دسی بل غیر طبیعی در نظر گرفته می شود.

اگر به نظر می رسد از دست دادن حسی است ، باید اخلاقی غیر از سر و صدا از مطالعه خارج شود. در حالی که این نوع از دست دادن در اوایل کودکی اغلب در اثر عوامل مادرزادی ایجاد می شود ، 22 Presbycusis پس از اواسط زندگی به شایع ترین وضعیت حسگریت تبدیل می شود. تشخیص افتراقی کاهش شنوایی حرکتی در جدول 4 ذکر شده است.

معرف

بیمار که غربالگری آن شواهدی از کاهش شنوایی را نشان می دهد ، برای ارزیابی کامل شنوایی باید ارجاع شود. شنوایی شناسان می توانند تعداد بیشتری از فرکانس ها را آزمایش کنند و می توانند انتقال هوا و استخوان را اندازه گیری کنند تا تأیید کنند که آیا این از دست دادن حسی ، رسانا یا مخلوط است. آنها همچنین می توانند آزمایشاتی را برای تبعیض گفتار و آستانه پذیرش گفتار انجام دهند.

اگر یک از دست دادن حسگر یک طرفه یا نامتقارن ، وزوز گوش ، سرگیجه یا سایر آسیب شناسی گوش قابل توجه پیدا شود ، مراجعه به یک متخصص قلب و عروق ضروری است. بیماران مبتلا به کم شنوایی حرکتی ناگهانی (کاهش شنوایی در دقیقه یا ساعت) باید بلافاصله ارجاع شوند ، زیرا درمان آغاز شده در 24 ساعت اول می تواند نتایج را بهبود بخشد. 23

مدیریت

در حال حاضر ، درمان کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا محدود به تقویت و مشاوره شنوایی است. در ابتدا ، بیماران ممکن است تمایلی به استفاده از سمعک ها نداشته باشند و آنها را با ننگ "پیری" مرتبط کنند. پزشک خانواده می تواند بیمار را با کم شنوایی قابل توجه به دنبال معالجه ترغیب کند و می تواند با بیمار و خانواده همکاری کند تا به آنها در مقابله با ناتوانی شنوایی کمک کند. سمعک ها می توانند صداها را تقویت کنند اما با وجود پیشرفت های فن آوری ، اغلب نمی توانند مشکلات تبعیض گفتار را به طور کامل تصحیح کنند. یک کمک باید به دقت با کسری شنوایی و سبک زندگی شخص توسط یک متخصص شنوایی آموزش دیده مطابقت داشته باشد. توانبخشی حرفه ای ممکن است لازم باشد تا اطمینان حاصل شود که بیماران می توانند با نقص شنوایی خود با خیال راحت و مؤثر عمل کنند.

اظهار نظر نهایی

قرار گرفتن در معرض سر و صدا ، چه شغلی و چه تفریحی ، پیشرو در پیشگیری از کاهش شنوایی است. با جلوگیری از کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا ، بیماران می توانند تأثیر تغییرات مرتبط با سن در شنوایی خود را کاهش دهند. پزشکان خانواده باید بیماران را در هر سنی آموزش دهند و انگیزه دهند تا از سر و صدای بالقوه آسیب برساند ، در صورت لزوم از محافظت از شنوایی استفاده کنند و به دنبال معالجه برای کسری شنوایی موجود باشند.