تقاضا و عرضه ارزهای خارجی

نرخ ارز خارجی در بازارهای رایگان ارز توسط نیروهای "تقاضا و عرضه برای ارز" تعیین می شود. برای ایجاد کارکردهای تقاضا و عرضه به ارز ، مانند کارکردهای متعارف تقاضا و عرضه بازار ، نرخ مبادله را به عنوان قیمت یک واحد از ارز خارجی بیان شده از نظر واحدهای ارز منزل تعریف می کنیم.

تقاضا برای ارزی

به طور کلی ، تقاضای ارز خارجی از طرف معامله گران که مجبور به پرداخت کالاهای وارداتی هستند ، بوجود می آید. اگر شخصی بخواهد سرمایه خود را در کشورهای خارجی سرمایه گذاری کند ، به ارز آن کشور نیاز دارد. رابطه عملکردی بین مقدار ارزی خواسته شده و نرخ ارز در برنامه تقاضا برای ارزی (که نرخ های مختلف ارزی را نشان می دهد) بیان شده است. از برنامه تقاضا درک می شود که رابطه ، بین مقادیر ارزی خواستار این است که نرخ ارز خارجی معکوس باشد به گونه ای که کاهش نرخ مبادله در مقدار ارز معکوس و معکوس باشد. خواسته شدهدلیل اصلی این رابطه این است که ، نرخ بالاتر از ارز با ارائه واردات گرانتر ، تقاضا برای آنها را کاهش می دهد و در نتیجه ، مبلغ مورد نیاز ارزی را نیز کاهش می دهد که برای پرداخت واردات لازم است. از طرف دیگر ، نرخ مبادله پایین تر با ارزان تر شدن واردات باعث افزایش تقاضا برای آنها می شود و در نتیجه تقاضا برای ارزهای خارجی مورد نیاز برای پرداخت هزینه های بالاتر را افزایش می دهد.

بگذارید فرض کنیم که نرخ ارز خارجی R1 است و میزان مبادلات خارجی مورد نیاز Q1 است. هنگامی که نرخ ارزی از R1 به R2 کاهش می یابد ، میزان ارزی تقاضا از Q1 به Q2 افزایش می یابد. مبلغ تقاضا شده از ارز خارجی کاهش می یابد که نرخ ارز خارجی افزایش یابد ، یعنی وقتی ارز خارجی از نظر ارز داخلی گرانتر می شود.

منحنی تقاضا برای ارز خارجی در جایی نشان داده شده است که نرخ ارز و کمیت ارزی مورد نیاز به ترتیب در محور Y و محور X نشان داده شده است. با توجه به منحنی تقاضا DD ، که از چپ به راست شیب منفی دارد ، می توان دریافت که کشش نرخ ارز از تقاضا برای ارز خارجی کمتر از بی نهایت و بیشتر از صفر است. تقاضای ارزی ناشی از واردات کالاها و خدمات ، همان میزان خاصیت ارتجاعی نرخ ارز را دارد ، همانطور که خاصیت ارتجاعی تقاضا برای کالاها و خدمات وارداتی با توجه به قیمت های آنها بیان شده در ارز محلی است.

عرضه ارزی

نیاز و عرضه ارز خارجی از صادرکنندگان که کالاها و خدمات را به کشورهای خارجی صادر کرده اند ، بوجود می آید. برنامه عرضه یا منحنی ارزی ، مقادیر مختلف ارز را که با نرخ های مختلف ارز در بازار ارز در دسترس است ، نشان می دهد. منابع عرضه ارز تا حد زیادی به تصمیمات خارجی ها بستگی دارد. مقدار کل کالاها و خدمات مختلف ، که یک کشور می تواند صادر کند و بنابراین ، مقدار ارزهای خارجی که می تواند به دست آورد ، بستگی به این دارد که تعداد ساکنان ارزهای خارجی مایل به واردات از یک کشور خاص هستند.

نرخ تعادل ارز خارجی

پس از به دست آوردن منحنی های تقاضا و عرضه مربوط به ارز ، نرخ تعادل ارز در بازار ارز از طریق نقطه تقاطع بین منحنی های عرضه و تقاضا ارز خارجی تعیین می شود. نرخ مبادله به نرخی است که در آن می توان ارز یک کشور را به ارز کشور دیگری تبدیل کرد. بنابراین ، این نشان دهنده نسبت مبادله بین ارزهای دو کشور است.

در این شکل تقاضای و عرضه ارز در امتداد گاو محور و نرخ مبادله در طول OY اندازه گیری شده است. در حالی که منحنی DD حاکی از تقاضای ارز خارجی است. منحنی SS نشان دهنده عرضه آن است. هر دو تقاطع در تقاضای P و عرضه به همان اندازه توسط OL نشان داده می شوند ، نرخ مبادله یا. هنگامی که عرضه ارزی به OM افزایش می یابد ، تقاضای آن ثابت باقی می ماند ، نرخ مبادله به یا کاهش می یابد و پس از افزایش تقاضا برای ارزی به OM ، عرضه آن ثابت می ماند ، نرخ به آن افزایش می یابد.

بنابراین ، نتیجه می گیریم که اگر تقاضای ارز خارجی افزایش یابد ، نرخ مبادله آن باید بالا برود و اگر عرضه آن از تقاضای آن فراتر رود ، نرخ باید کاهش یابد.

اعتبار: امور مالی بین المللی تجارت