نسبت بدهی

نسبت اهرم های مالی (نسبت بدهی) توانایی یک شرکت در تحقق تعهدات مالی خود را هنگام موعد مقرر اندازه گیری می کند. نسبت اهرم حاکی از توانایی یک شرکت در بازپرداخت مبلغ اصلی بدهی خود ، پرداخت بهره به وام های خود و تحقق سایر تعهدات مالی آن است. آنها همچنین بینشی در مورد ترکیبی از حقوق و بدهی که یک شرکت از آن استفاده می کند ، ارائه می دهند.

نسبت اهرم های مالی به طور معمول بدهی یک شرکت را با دارایی های خود مقایسه می کند. نمونه های متداول نسبت اهرم های مالی شامل نسبت بدهی به سهام ، نسبت پوشش بهره ، نسبت سرمایه ، نسبت بدهی به سهام و نسبت دارایی های ثابت به شبکه است.

نسبت اهرم های مالی حاکی از پرداخت بدهی کوتاه مدت و بلند مدت یک شرکت است. آنها نشانه ای از سلامت مالی یک شرکت ارائه می دهند. این نسبت ها نشان می دهد که آیا شرکت منابع مالی کافی برای تحقق تعهدات مالی خود دارد وقتی طلبکاران و وام دهندگان خواستار پرداخت هستند.

شرکتی با نسبت اهرم مالی نامطلوب ممکن است نتواند بدهی های خود را بپردازد و ممکن است ورشکسته شود. این نسبت ها می توانند به سهامداران و مدیران در مورد مشکلات مالی بالقوه هشدار دهند. سهامداران و مدیران می توانند برای جلوگیری از ورشکستگی شرکت اقدام کنند.

نسبت اهرم های مالی به تعیین سطح کلی ریسک مالی که یک شرکت و سهامداران آن با آن روبرو هستند کمک می کند. به طور کلی ، هرچه بدهی بیشتر یک شرکت داشته باشد ، ریسک مالی آن بیشتر می شود. شرکتی با بدهی و تعهدات مالی بیشتر به احتمال زیاد در بدهی های خود پیش فرض می کند.

نسبت اهرم های مالی در انزوا کمی استفاده می کنند. به منظور نتیجه گیری معنی دار در مورد سلامت مالی یک شرکت ، روند و تجزیه و تحلیل صنعت باید انجام شود. روند و تجزیه و تحلیل صنعت نشان می دهد که وضعیت مالی چقدر خوب مدیریت می شود. تجزیه و تحلیل روند نشان می دهد که آیا وضعیت مالی یک شرکت با گذشت زمان در حال بهبود است یا بدتر می شود. تجزیه و تحلیل صنعت نشان می دهد که این شرکت در مقایسه با سایر شرکت ها در همان صنعت عملکرد خوبی دارد.

شرکت ها برای حفظ ریسک مالی خود در سطح قابل قبولی ، باید نسبت اهرم های مالی خود را با دقت مدیریت کنند. مدیریت دقیق نسبت اهرم های مالی هنگام جستجوی وام از بانک ها و موسسات مالی نیز مهم است. نسبت های مطلوب می تواند به شرکت در مذاکره در مورد نرخ بهره مطلوب کمک کند.

نسبت پوشش دارایی

نسبت پوشش دارایی توانایی یک شرکت در پوشش تعهدات بدهی خود با دارایی های خود را اندازه گیری می کند. این نسبت می گوید که چه مقدار از دارایی های یک شرکت برای پوشش بدهی های معوقه خود لازم است. نسبت پوشش دارایی با اندازه گیری دارایی های ملموس و پولی خود در برابر تعهدات مالی خود ، عکس فوری از وضعیت مالی یک شرکت را ارائه می دهد. این نسبت به سرمایه گذاران این امکان را می دهد تا به طور منطقی درآمد آینده شرکت را پیش بینی کنند و خطر ورشکستگی را ارزیابی کنند.

نسبت سرمایه گذاری

نسبت سرمایه گذاری کل بدهی را با کل سرمایه (ساختار سرمایه) مقایسه می کند. نسبت سرمایه گذاری نشان دهنده میزان فعالیت یک شرکت بر روی حقوق صاحبان سهام خود است.

نسبت بدهی

نسبت بدهی نسبتی است که نشان دهنده نسبت بین بدهی شرکت و کل دارایی های آن است. این نشان می دهد که شرکت چقدر به بدهی برای تأمین مالی دارایی ها متکی است. نسبت بدهی اندازه گیری سریع از میزان بدهی که این شرکت در ترازنامه های خود در مقایسه با دارایی های خود دارد ، به کاربران می دهد. هرچه نسبت بالاتر باشد ، خطر بیشتر با عملکرد شرکت همراه خواهد بود. نسبت بدهی پایین نشانگر تأمین مالی محافظه کارانه با فرصتی برای وام گرفتن در آینده و هیچ خطر قابل توجهی نیست.

نسبت پوشش خدمات بدهی (DSCR)

نسبت پوشش خدمات بدهی (DSCR) در زمینه های مختلف تفسیرهای مختلفی دارد. به عنوان مثال ، در امور مالی شرکت ، می توان نسبت پوشش بدهی خدمات را به عنوان میزان جریان نقدی قابل ارزیابی برای جمع آوری سود سالانه و پرداخت های اصلی بدهی توضیح داد ، و پرداخت صندوق های غرق شدن را فراموش نمی کند.

نسبت بدهی به سهام

نسبت بدهی به سهام (نسبت بدهی/حقوق صاحبان سهام ، D/E) یک نسبت مالی است که نشان دهنده نسبت نسبی سهام و بدهی نهاد است که برای تأمین مالی دارایی های یک نهاد استفاده می شود.

نسبت بدهی به درآمد

نسبت بدهی به درآمد را می توان به عنوان یک اقدام مالی شخصی بیان کرد که در مقایسه پرداخت بدهی یک فرد با درآمد حاصل از وی مفید است.

نسبت بدهی/EBITDA

بدهی/EBITDA یکی از معیارهای متداول است که توسط طلبکاران و آژانس های رتبه بندی برای ارزیابی احتمال پیش فرض در بدهی صادر شده استفاده می شود. به عبارت ساده ، این روشی است که برای تعیین کمیت و تجزیه و تحلیل توانایی یک شرکت در بازپرداخت بدهی های خود استفاده می شود. این نسبت سرمایه گذار را با دوره زمانی تقریبی مورد نیاز یک شرکت یا تجارت برای پرداخت کلیه بدهی ها ، نادیده گرفتن عواملی مانند بهره ، استهلاک ، مالیات و استهلاک تسهیل می کند.

چند برابر کننده

در امور مالی، ضریب حقوق صاحبان سهام به عنوان معیاری از اهرم مالی تعریف می شود. همانند تمام نسبت های مدیریت بدهی، ضریب حقوق صاحبان سهام روشی برای ارزیابی توانایی شرکت در استفاده از بدهی برای تامین مالی دارایی هایش است. ضریب حقوق صاحبان سهام به عنوان نسبت اهرمی یا نسبت اهرم مالی نیز نامیده می شود.

نسبت حقوق صاحبان سهام

نسبت حقوق صاحبان سهام به نسبت مالی اشاره دارد که نشان دهنده نسبت نسبی حقوق صاحبان سهام برای تامین مالی دارایی های یک شرکت است. این نسبت نسبت حقوق صاحبان سهام نوعی از نسبت بدهی به حقوق صاحبان سهام است و گاهی اوقات به عنوان نسبت ارزش خالص به کل دارایی ها نیز نامیده می شود.

اهرم مالی

اهرم مالی را می توان به درستی به عنوان میزانی توصیف کرد که یک تجارت یا سرمایه گذار از پول قرض گرفته شده استفاده می کند. شرکت های تجاری با اهرم بالا در معرض خطر ورشکستگی قرار می گیرند، اگر نتوانند بدهی های خود را بازپرداخت کنند، ممکن است در آینده در گرفتن وام دهندگان جدید با مشکل مواجه شوند. اینطور نیست که اهرم مالی همیشه بد باشد. با این حال، می تواند منجر به افزایش بازده سرمایه گذاری سهامداران شود. همچنین، اغلب، مزایای مالیاتی مربوط به استقراض وجود دارد که به عنوان اهرم نیز شناخته می شود.

دارایی های ثابت به ارزش خالص

دارایی های ثابت به ارزش خالص نسبتی است که میزان پرداخت بدهی یک شرکت را اندازه گیری می کند. این نسبت نشان دهنده میزان مسدود شدن وجوه نقد مالکان در قالب دارایی های ثابت مانند دارایی، ماشین آلات و تجهیزات و میزان موجود بودن وجوه برای عملیات شرکت (یعنی برای سرمایه در گردش) است.

نسبت پوشش شارژ ثابت

نسبت پوشش شارژ ثابت نسبتی است که نشان دهنده توانایی یک شرکت برای تامین هزینه های تامین مالی ثابت مانند بهره و اجاره است. این بدان معنی است که هزینه های ثابتی که یک شرکت موظف به پرداخت آن است توسط شرکت پرداخت می شود. این نسبت با جمع بندی سود قبل از بهره و مالیات یا EBIT و هزینه ثابت که بر شارژ ثابت قبل از مالیات و بهره تقسیم می شود محاسبه می شود.

نسبت پوشش بهره (ICR)

نسبت پوشش بهره (ICR) معیاری برای سنجش توانایی یک شرکت برای پرداخت سود است. نسبت پوشش بهره برابر است با سود قبل از بهره و مالیات (EBIT) برای یک دوره زمانی، اغلب یک ساله، تقسیم بر هزینه های بهره برای همان دوره زمانی. نسبت پوشش بهره اندازه گیری تعداد دفعاتی است که یک شرکت می تواند سود بدهی خود را با EBIT خود پرداخت کند. تعیین می کند که یک شرکت به چه راحتی می تواند هزینه های بهره بدهی های معوق را بپردازد.

نسبت بدهی بلندمدت به سرمایه

نسبت بدهی بلند مدت به سرمایه ، نسبتی است که اهرم مالی شرکت را نشان می دهد. این نسبت با تقسیم بدهی بلند مدت با کل سرمایه موجود در یک شرکت محاسبه می شود. کل سرمایه شرکت شامل بدهی بلند مدت و سهام شرکت است. این نسبت به سرمایه گذاران این امکان را می دهد تا میزان کنترل استفاده شده توسط یک شرکت را شناسایی کرده و آن را با سایر شرکت ها مقایسه کنند تا تجربه کل ریسک آن شرکت خاص را تجزیه و تحلیل کنند.

بدهی بلند مدت به کل دارایی

نسبت بدهی بلند مدت به کل دارایی ، نسبتی است که نشان دهنده وضعیت مالی شرکت و توانایی شرکت در برآورده کردن تمام نیازهای مالی آن است. این درصد دارایی های یک شرکت را که با وام و سایر تعهدات مالی که بیش از یک سال به طول می انجامد ، تأمین می کند. از آنجا که این نسبت سالانه محاسبه می شود ، کاهش در این نسبت نشان می دهد که شرکت به خوبی در حال نمایش است و برای نیازهای تجاری خود به بدهی های کمتری وابسته است.

دارایی های غیر جریان به ارزش خالص

دارایی های غیر جاری به نسبت ارزش خالص اندازه ISA از میزان سرمایه گذاری یک شرکت در دارایی های غیر جریان کم مایع. این نسبت برای تجزیه و تحلیل مقایسه بسیار مهم است زیرا نسبت به نسبت بدهی یا نسبت بدهی به برابر به صنعت (ساختار دارایی های شرکت) وابسته است.

نسبت هزینه کل (TER)

نسبت هزینه کل (TER) نسبت بین کل هزینه های صندوق و کل دارایی صندوق است. این اطلاعات مربوط به کل هزینه های مربوط به صندوق های سرمایه گذاری را ارائه می دهد. این هزینه ها شامل هزینه هایی مانند هزینه های حقوقی ، هزینه های مدیریتی و سایر هزینه های عملیاتی است. نسبت هزینه کل نیز به عنوان نسبت هزینه خوانده می شود.

اکنون تجزیه و تحلیل مالی را آماده کنید!

ثبت نام لازم نیست! اما پس از ثبت نام ، ویژگی های اضافی در دسترس است.