درسهایی از تاریخ برای ارز دیجیتال چیست؟

مدت کوتاهی پس از وقایع پرتحرک بحران مالی جهانی 2007-09 ، Satoshi Nakamoto ، یک فرد یا گروه نام مستعار ، یک مقاله سفید منتشر کرد که بیت کوین را به جهانیان معرفی می کند.

در یک پست وبلاگ در سال 2009 ، Satoshi Nakamoto از تاریخ برای توجیه ایجاد بیت کوین استفاده کرد: ‘مشکل اصلی ارز معمولی تمام اعتماد است که برای کار کردن آن لازم است. باید به بانک مرکزی اعتماد کرد که ارز را از بین نبرند ، بلکه تاریخچه ارزهای فیات پر از نقض آن اعتماد است. "

در این مقاله ، ما از لنزهای تاریخ استفاده می کنیم تا درک کنیم که چگونه ارزهای دیجیتالی مانند بیت کوین در آینده تکامل می یابند و آیا به بانک های مرکزی می توان اعتماد کرد.

آیا قبلاً نوآوری در پول بوده است؟

تاریخ پول یکی از نوآوری ها است (بوردو ، 2021). در طی 400 سال گذشته در انگلستان ، ما شاهد انتقال از استفاده از سکه های طلا و نقره ، به استفاده از یادداشت های بانکی و سپرده های قابل بازخرید برای نقره و طلا ، داشتن بازپرداخت ارز بانک مرکزی برای طلا و نقره و در نهایت داشتن پول فیات بودیم.-ارز صادر شده توسط دولت که توسط کالایی مانند طلا پشتیبانی نمی شود.

این روند تا سال 1931 اتفاق افتاده بود. متعاقباً ، دستگاه خودکار Teller (ATM) در سال 1967 وارد انگلیس شد که بازیگر کمدی Reg Vaey اولین کسی بود که پول نقد را از یکی پس گرفت (Barclays ، 2017).

سپس ، به ترتیب در سالهای 1966 و 1987 کارتهای اعتباری و بدهی رخ داد. بانکداری اینترنتی در سال 1997 ، کارت های تراشه و پین در سال 2003 و کارتهای بدون تماس در سال 2007 وارد انگلیس شد. پی پال در سال 2003 در انگلستان راه اندازی شد. این نوآوری ها منجر به استفاده کمتر از پول نقد شد و در سال 2017 کارت های بدهی به عنوان نقدی به دست آوردند. متداول ترین وسیله پرداخت در انگلستان.

همانطور که در شکل 1 نشان می دهد ، پول نقد فقط در 17 ٪ از 35. 5 میلیارد پرداخت پرداخت شده در انگلستان در سال 2020 استفاده شده است. بنابراین ، در بسیاری از حواس ، ما در حال حاضر پول دیجیتالی داریم. بنابراین ، سؤال این است که نوآوری ارزهای دیجیتالی مانند بیت کوین معامله چقدر بزرگ است؟آیا فقط اعتیاد به مواد مخدره است؟یا آیا ارز دیجیتالی می تواند وسیله پرداخت سریعتر ، ایمن تر و کارآمدتری را به ما بدهد که توسط کسانی که از سیستم های سنتی بانکی خارج می شوند قابل دسترسی است؟

شکل 1: سهم کل حجم پرداخت در انگلستان (به استثنای chaps) ، 2020

منبع: امور مالی انگلیس ، 2021

چه چیزی ارزش پول را می دهد؟

تاریخ اهمیت آنچه اقتصاددانان را مشکل دوره آخر با پول می نامند ، تأثیر می گذارد (تامپسون و هیکسون ، 2000). به عبارت دیگر: در معامله نهایی ، چه چیزی ارزش پول را می دهد؟طلا و نقره به عنوان پول از ارزش برخوردار بودند زیرا از نظر جواهرات و تزئینات دارای ارزش هستند و دارای خواص صنعتی مفیدی هستند. طلا و نقره نیز کالاهای کمیاب بودند.

پول کاغذی که در گذشته توسط بانک ها یا بانک های مرکزی صادر شده بود ، ارزش آن را داشت زیرا به طلا یا نقره قابل تبدیل بود. پول فیات دارای ارزش است زیرا دولت ها نیاز به پرداخت مالیات های آینده با آن دارند. سپرده های بانکی دارای ارزش هستند زیرا آنها به پول فیات قابل تبدیل هستند. بنابراین ، چه چیزی ارزش پول دیجیتال را می دهد؟

ارزهای رمزپایه مانند بیت کوین به هر چیزی قابل تبدیل نیستند. طرفداران بیت کوین نشان می دهند که حد بالایی 21 میلیون بیت کوین آن را معادل دیجیتالی طلا می کند. اما بر خلاف بیت کوین ، طلا در خارج از نقش خود به عنوان پول از ارزش استفاده کرده است (Prasad ، 2021).

تاریخ پول یک سؤال وجودی در مورد ارزش ارزهای رمزنگاری ایجاد می کند. آنها ممکن است به عنوان وسیله ای برای مشارکت در فعالیت های ناعادلانه و جنایتکاران که از مقامات و شستشوی ضد پول و مقررات مربوط به مشتری خود می شناسند ، ارزش داشته باشند (جرارد ، 2017 ؛ سیلورمن ، 2021). از طرف دیگر ، ارزهای رمزنگاری شده به عنوان طرح های پونزی غیرمتمرکز یا نامه های زنجیره ای که توسط علاقه مندان و فرصت طلبان فرقه مانند رانده می شوند ، مشاهده می شود (کونینگ ، 2021 ؛ کلی ، 2021).

از طرف دیگر ، استابلوک ها مانند سکه Tether یا USD ، ارزش دارند زیرا آنها برای یک دلار به دلار آمریکا یا یک سبد ارز قابل تبدیل هستند. این باعث می شود بیشتر استابلها شبیه به پول بانکی باشند.

اما سؤالاتی در مورد ذخایر stablecoins وجود دارد. به ویژه ، Tether تحت نظارت قرار گرفته است زیرا در مورد انواع و میزان ذخایر موجود در آن مبهم است (مک کنزی ، 2019). Tether به جای داشتن پول نقد و ابزارهای نزدیک و نقدی ، دارای مطالبات مطالبات و کاغذهای تجاری است. در نتیجه ، در صورت بروز مشکلات در بازار پول و اجرای سکه های آن ، Tether ممکن است ذخایر کافی برای بازخرید همه سکه های خود نداشته باشد.

چرا دولت ها پول را کنترل می کنند؟

تاریخ همچنین نشان می دهد که دولت ها پول را کنترل می کنند. به عنوان مثال ، آنها به طور معمول انحصاری در مورد ذوب شدن سکه ها داشته اند-اگرچه استثنائاتی مانند نعناع خصوصی در طول عجله های طلا در ایالات متحده در سالهای 1830-63 وجود داشته است (وایت ، 2021).

بانک های خصوصی در اکثر اقتصادها تا اوایل قرن بیستم یادداشت های خود را صادر می کردند. به عبارت دیگر ، قسمتهای تاریخی بی شماری وجود داشته است که بانک ها ارز خصوصی را صادر می کنند. اما بانکهای مرکزی ، که از بانک انگلیس شروع می شوند ، از تأسیس آنها امتیازات انحصاری به دست آوردند و در نهایت تکامل یافتند تا انحصار کاملی از مسئله ارز داشته باشند.

توضیحات مختلفی وجود دارد که چرا دولت ها ارز را کنترل کرده و بانک های مرکزی را در طول زمان و مکان تأسیس کرده اند. اولین توضیح یک دلیل مالی است - دولت ها پول را کنترل می کنند زیرا آنها به طور مداوم درآمد Seigniorage را به صورت مداوم از صدور ارز کسب می کنند (Selgin and White ، 1999). این سود حاصل از تولید ارز است - یعنی تفاوت بین ارزش پول و هزینه های تولید آن.

توضیح دوم ، که مربوط به اولی است ، این است که دولت ها پول را کنترل می کنند تا به امور مالی جنگ اضطراری دسترسی پیدا کنند. به عنوان مثال ، بانک مرکزی انگلیس در اواخر قرن هفدهم برای کمک به تأمین مالی جنگ ها علیه فرانسه تأسیس شد و این نقش اساسی در تأمین مالی جنگ های ناپلئونی و آنهایی که قرن بیستم است ، ایفا کرد.

این دلیل اصلی اضطراری نظامی برای کنترل دولت بر پول به دلیل چتر هسته ای و فناوری نظامی و همچنین ظرفیت مالی دولت مدرن با گذشت زمان تضعیف شده است (گلاسنر ، 1989 ؛ ایشنگین ، 2019). اما دولت ها هنوز هم برای مقابله با بلایای طبیعی و همه گیر جهانی نیاز به دسترسی به بودجه اضطراری دارند.

توضیح سوم ، و موردی که معمولاً در بین اقتصاددانان پذیرفته شده است ، این است که سیستم بانکی ذاتاً ناپایدار است ، و این بی ثباتی آنقدر عواقب شدیدی برای اقتصاد دارد که تولید ارز را نمی توان به مؤسسات خصوصی رقیب واگذار کرد (گودارت ، 1988 ؛ ایشنگین ، 2019؛ گورتون و ژانگ ، 2021).

مهم نیست که کدام یک از این توضیحات صحیح است ، همه آنها هنوز هم امروز اعمال می شوند. این پیامدهای عمده ای برای آینده ارزهای رمزنگاری دارد. دولت ها دو انتخاب دارند. اولین مورد این است که آنها با تحمیل سرمایه و نقدینگی بر روی آنها ، ارزهای رمزنگاری شده را تنظیم می کنند (کارگروه رئیس جمهور در بازارهای مالی ، 2021). به طور خاص ، درس اصلی صدور پول خصوصی در قرن نوزدهم این است که باید استابلوها به عنوان بانک تنظیم شوند (گورتون و ژانگ ، 2021).

انتخاب دوم و انتخابی که شتاب زیادی به خود می گیرد این است که بانک های مرکزی ارز دیجیتال خود را تولید کنند (یک «ارز دیجیتال بانک مرکزی» یا CBDC) و در نتیجه انحصار ارز دیجیتال را درست مثل سکه ها و سپس ایجاد کنند. یادداشت. در واقع، برای برخی، درس اصلی تاریخ این است که انتشار ارز در نهایت در دست دولت ها یا بانک های مرکزی آنها متمرکز می شود (Eichengreen, 2019).

شکل 2: شاخص قیمت مصرف کننده بریتانیا UK, 1209-2016

منبع: بانک انگلستان

آیا می توانیم به بانک های مرکزی اعتماد کنیم؟

یکی از دلایلی که ساتوشی ناکاموتو بیت کوین را ایجاد کرد این باور بود که نمی توان به دولت ها و بانک های مرکزی اعتماد کرد تا از کاهش ارزش پول خودداری کنند. ریشه شناسی کلمه debase به فلزات اساسی اشاره دارد که به سکه های طلا و نقره اضافه می شوند تا ارزش ذاتی آنها کاهش یابد اما ارزش اسمی آنها کاهش نمی یابد. معروف است، هنری هشتم برای کمک به افزایش مالی، ارز را پایین آورد (دنگ، 2011). تحت رژیم پولی فیات، برای بانک مرکزی نسبتاً آسان است که ارز بیشتری از آنچه خواسته شده منتشر کند، در نتیجه پول قدرت خرید خود را از دست می دهد.

شکل 2 نشان می دهد که تورم در انگلستان تنها پس از معرفی یک ارز فیات در سال 1931 افزایش یافت و پس از پایان یافتن سیستم برتون وودز در سال 1971، که عملاً استرلینگ را به دلار و دلار را به طلا گره زد، واقعاً شتاب گرفت. برای خرید همان مقدار کالایی که 1 پوند در سال 1971 می خرید، امروز حدود 14. 50 پوند نیاز دارد. اما این واقعیت را پنهان می کند که بیشتر تحقیرهای 50 سال گذشته در دهه های 1970 و 1980 رخ داده است.

از آن زمان، بانک های مرکزی در سراسر جهان استقلال بیشتری از دولت ها به دست آورده اند و اهداف تورمی در نظر گرفته شده اند. این تغییرات سیاستی به مهار تورم سرسام آور در اکثر اقتصادهای صنعتی کمک کرده است.

بنابراین، آیا می توان به بانک های مرکزی به CBDC اعتماد کرد تا ارز را پایین نیاورد؟درس تاریخ این است که دولت ها می توانند متعهد شوند که تحقیر نکنند، اما اعتبار چنین تعهداتی به ثبات قوانین اساسی سیاسی دموکراتیکی بستگی دارد که زیربنای آنهاست.