در دهه گذشته شاهد افزایش قابل توجهی در منابع ذخیره ارز (از این پس ذخایر) بانکهای مرکزی بود. سطح ذخایر جهانی در پایان سال 2011 به اوج 10 ، 2 میلیارد دلار رسید که حدود 15 درصد از تولید ناخالص داخلی جهان است. این افزایش عمدتاً توسط بانکهای مرکزی کشورهای در حال توسعه هدایت می شود (شکل 1 و 2).

ذخایر ارز خارجی

ذخایر ارز خارجی

ذخایر به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی جهان

ذخایر به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی جهان

2 در این مطالعه نظری ، ما ابتدا تجارت بین هزینه نگهداری ذخایر و مزایای بالقوه آنها را برجسته می کنیم. از یک طرف ، یک تصاویر حدس محبوب به عنوان یک وثیقه ضمنی در برابر وام ، ذخایر می شود. با این استدلال ، سطح بالایی از ذخایر باعث کاهش خطر ابتلا به آسیب پذیری های مالی بازارهای نوظهور می شود [1]. از طرف دیگر ، تجمع ذخیره به دو دلیل پرهزینه است. اول ، این وجوه می توانند در عوض به سرمایه گذاری کمتر مایع اما تولیدی منتقل شوند. دوم ، با این فرض که بیشتر بازارهای نوظهور وام گیرندگان سنگین در بازارهای بین المللی هستند ، گسترش مثبت بین نرخ وام و بازده ذخایر یک عامل دلسرد کننده برای تجمع ذخیره است [2].

3 ما پیشنهاد می کنیم که این چارچوب هزینه و فایده به طور گسترده پذیرفته شده برای ذخایر ناکافی است ، هنگامی که ما محدودیت های وام درون زا را در نظر بگیریم. کشورهای در حال توسعه علی رغم نیازهای وام بالا ، در بازارهای وام بین المللی محدود هستند. یک راه حل برای غلبه بر این محدودیت ها ارائه وثیقه در برابر وام است. ذخایر ، که از ابزارهای بسیار مایع با بازده کم تشکیل شده است ، همانطور که در بالا مورد بحث قرار گرفت ، نقش وثیقه ضمنی را ایفا می کند. با این حال ، نگه داشتن ذخایر اضافی منابع کمتری را برای سرمایه گذاری بیشتر تولید می کند. این باعث کاهش سرعت رشد ارزش خالص می شود و به نوبه خود ، شدت نواقص بازار را به روشی بین المللی شدت می بخشد.

4از این منظر، این مقاله یک مدل از لا کیوتاکی (1998) را توسعه می دهد تا اثرات پویای انباشت ذخایر بر تکامل ارزش خالص را به تصویر بکشد. ما ابتدا نشان می دهیم که محدودیت های استقراضی تعیین شده درون زا منجر به کاهش جریان اعتباری از کشورهای نسبتاً غیرمولد به کشورهای مولد می شود. ما مدلی را راه اندازی کردیم که در آن کشورهای در حال توسعه دارایی خالص خود را که بخشی از آن را ذخایر تشکیل می دهد، به عنوان وثیقه برای تامین مالی شکاف بین سرمایه گذاری و مبلغ استقراض ارائه می کنند. ما موارد با و بدون محدودیت استقراض را مقایسه می کنیم و نشان می دهیم که هزینه نگهداری ذخایر در یک اقتصاد محدود بیشتر از اقتصاد غیرمحدود است، در نتیجه اثر اهرمی.

5 ذخایر جهانی عمدتاً به دلار آمریکا یا یورو نگهداری می شود (شکل 3). این نشان دهنده جریانی از کشورهای در حال توسعه با سطوح بهره وری بالا به مناطق توسعه یافته نسبتاً غیرمولد است که با پارادوکس لوکاس [3]، [4] تأیید می شود. در میان توضیحات جایگزینی که به این پارادوکس می پردازد، یکی از موارد برجسته، کیفیت نهادی ناکافی کشورهای در حال توسعه برای جذب جریان سرمایه است [5]. سماقی (2006)، یکی از اعضای هیئت اجرایی بانک مرکزی اروپا، با این دیدگاه موافق است و می افزاید:

6 «بهبود نهادها آسان نیست... به همین دلیل است که چندین کشور به دنبال جایگزینی برای تقویت مؤسسات هستند که شامل انباشت ذخایر بزرگ خارجی است. انباشت ذخایر خارجی با هدف افزایش اعتبار کشور در نزد سرمایه گذاران خارجی، جایگزینی (جزئی) برای نهادسازی بوده است. با این حال، برخلاف نهادسازی، انباشت ذخایر خارجی قابل توجه به ایجاد عدم تعادل کمک کرده است. چنین سیاستی با در نظر گرفتن تلفات کارایی برای اقتصاد بسیار پرهزینه بوده و در طول زمان پایدار نیست.

ترکیب ارزی ذخایر ارزی (پایان سال 2011)

ترکیب ارزی ذخایر ارزی (پایان سال 2011)

7 سطح بالای ذخایر جهانی یکی از عوامل اصلی تعیین کننده عدم تعادل جهانی در سال های گذشته است، همانطور که در بالا پیشنهاد شد. برای درک این رفتار وام دهی شمال-جنوب، فرض می کنیم که جهان توسط دو نوع کشور پر شده است: کشورهای مولد و غیرمولد. کشورهای مولد، که قرار است وام گیرنده باشند، دارای محدودیت اعتباری هستند، بنابراین اوراق قرضه غیرمولد دارند که در چارچوب ما به عنوان ذخیره عمل می کند.

تمرکز 8 ما در این مقاله از رشته ادبیات که در تعیین سطح بهینه ذخایر تحت یک چارچوب تصادفی متمرکز است ، فاصله می گیرد [6]. درعوض ، ما از یک قانون تجمع ذخیره Ad-Hoc به عنوان معیار استفاده می کنیم. ما با بررسی بیانیه های بانک مرکزی در سطح ذخیره در دهه گذشته ، انتخاب خود را ایجاد می کنیم. بانکهای مرکزی در مواردی که وام های خارجی یا متوقف شده یا محدود است ، ذخایر را برای کوسن درآوردند [7]. با این حال ، آنها معمولاً از تلفظ سطح بهینه از ذخایر در گزارش های خود خودداری می کنند. دو دلیل ممکن برای این رفتار وجود دارد. اول ، تعیین سطح بهینه از طریق تجزیه و تحلیل هزینه و سود بسیار دشوار است ، زیرا تعیین کمیت مزایای احتمالی ذخایر دشوار است. دوم ، بیشتر اوقات ، تغییر در ذخایر بین المللی نتیجه منفعل اقدامات بانک مرکزی در بازار ارز است [8]. هنگامی که ورود سرمایه قوی است ، بانک های مرکزی با جابجایی برخی از نقدینگی اضافی ارز در بازار ، ذخایر را جمع می کنند. با این حال ، هنگامی که نقدینگی در بازار نرخ ارز مطلوب نباشد ، برای ایجاد ذخایر بسیار پرهزینه است. بنابراین ، بانک های مرکزی معمولاً تمایلی به اعلام سطح هدف برای ذخایر حتی در اوقات خوب (یعنی با ورود سرمایه قوی) ندارند ، زیرا توضیح کاهش در زمان های نامطلوب دشوار خواهد بود.

9 هرچند ، همانطور که در بالا بحث می کنیم ، برای حفظ اعتبار در نگاه سرمایه گذاران ، سیاست گذاران سطح ذخیره خود را با برخی از قوانین معتبر بین المللی در گزارش های خود مقایسه می کنند ، هر چند وقت یک بار [9]. نمونه ای از این نوع قوانین ، قانون گرینس اسپان-گیدوتی است. Guidotti (1999) ، وزیر سابق مالی آرژانتین ، با یک قانون ساده تعادل خارجی روبرو می شود و نشان می دهد که کشورها باید برای تأمین بدهی های خارجی خود برای یک سال ذخایر را در اختیار داشته باشند. بعداً ، Greenspan (1999) از این امر حمایت می کند و می افزاید که چنین قانونی می تواند "... اندازه بسته های نجات بین المللی را محدود کند ، زیرا اندازه چنین بسته هایی اغلب مربوط به اندازه بدهی های کوتاه مدت یک کشور است که کمتر ذخایر آن است"بشربه همین ترتیب ، قانون واردات سه ماه می گوید که در صورت بروز بحران ، مقدار مشخصی از دارایی های نقدینگی برای یک کشور لازم است تا هزینه های وارداتی اجباری را برای مدت مشخصی حفظ کند تا اینکه تلاطم بازار به پایان برسد [10]. مدل ما از یک قانون معیار ساده به عنوان ابزاری برای نشان دادن تأثیر ذخایر اضافی بر تکامل ارزش خالص در یک مجموعه پویا استفاده می کند.

10 این مطالعات وجود دارد که در سالهای گذشته روی ذخایر و محدودیت های وام گرفتن متمرکز است [11]. مندوزا (2006) اثرات مضر توقف ناگهانی را به عنوان واژگونی قابل توجه در حساب جاری ، کاهش شدید در تولید و مصرف کل و همچنین اصلاحات در قیمت دارایی مستند می کند. مکانیسم تقویت به دلیل محدودیت های اعتباری به تولید توقف ناگهانی در مدلهای چرخه تجارت واقعی کمک می کند. بازارهای نوظهور ذخایر را به عنوان سینه جنگی در برابر توقف های ناگهانی جمع می کنند. وی نشان می دهد که این پس اندازهای احتیاطی با جلوگیری از افت شدید و کاهش احتمال این معکوس های سریع سرمایه ، به صاف کردن مصرف کمک می کند. با این حال ، احتمال توقف ناگهانی در طولانی مدت با وجود پس انداز احتیاطی مثبت است.

11 استفاده از یک چارچوب مشابه ، دوردو و همکاران.(2009) تأثیرات جهانی سازی مالی ، توقف ناگهانی و تغییرپذیری خروجی بر تقاضا برای ذخایر را تحت دو مشخصات اولویت متفاوت بررسی می کند. نتایج آنها حاکی از تأثیر مثبت جهانی شدن مالی علاوه بر توقف ناگهانی بر تقاضای ذخیره است در حالی که رابطه بین تنوع خروجی و ذخایر معنی دار نیست. آنها نشان می دهند که تأثیر محدودیت های اعتباری در تولید توقف ناگهانی تحت مشخصات جایگزین اولویت زمان متفاوت است.

12Caballero و Panageas (2008) استدلال می کنند که اگر یک کشور بتواند متغیرهایی را که با توقف های ناگهانی در ارتباط است ، شناسایی کند ، می تواند از طریق شرکت در قراردادهای مشروط که بیمه را در واژگونی سریع جریان سرمایه ارائه می دهد ، هزینه تجمع ذخیره را کاهش دهد. آنها از ایجاد ذخیره به عنوان یک انتخاب پر هزینه برای یک کشور محدود مالی که درآمد آینده انتظار بیشتری دارد ، تصویر می کنند. با این حال ، تمرکز آنها بر تصمیم نمونه کارها به جای بررسی تأثیر درون زا انباشت ذخیره بر ارزش خالص است.

13aizenman و همکاران.(2005) یک مدل دو کشور را ارائه می دهد که کشور دوم در نتیجه احتمال شوک خروجی در معرض سقف های اعتباری قرار دارد. مجدداً ، مشابه چارچوب ما ، می توان نسبت به وام دهندگان را به دست آورد. نماینده سطح بدهی و ذخایر را برای به حداکثر رساندن مصرف انتخاب می کند. سپس ، پس از تحقق شوک ، کشور تصمیم می گیرد که پیش فرض کند یا نه. آنها نشان می دهند که تقاضای ذخیره با استفاده از ذخایر در کاهش احتمال بحران و کاهش سقف اعتباری که کشور با آن روبرو است ، افزایش می یابد.

بخش 14next مدل و نتایج را نشان می دهد. بخش سوم پویایی را بررسی می کند. چهارم و آخرین بخش نتیجه می گیرد.

2 - مدل

مدل 15 شبیه به Kiyotaki (1998) است [12]. اقتصاد جهانی شامل دو نوع کشورهایی است که نمایندگان آنها با A و B. مشخص شده اند. در هر نوع کشور دو کالا وجود دارد: یک مصرف خوب و یک سرمایه خوب. سرمایه خوب می تواند به یک مصرف خوب یک به یک تبدیل شود. کشور A برنامه مصرف T+I را انتخاب می کند> ? _i= 0 برای به حداکثر رساندن: